Klaus Mitffoch


(od lewej: K.Pociecha, L. Janerka, W. Mrozik, M. Puchała)

Zespół, który de facto nagrał tylko jeden album - za to uznany przez wielu za najlepszą płyte w historii całego polskiego rocka; miejsce debiutu jego lidera Lecha Janerki. Powstał w 1979 roku we Wrocławiu, założony przez Janerkę (voc, bg; ur. 2 V 1953), Krzysztofa Pociechę (g), Wiesława Mrozika (g) i Kazimierza Sycza (dr), jednakże po kilkumiesięcznym okresie prób zawiesił działalność, by wznowić ją w 1980 - z nowym perkusistą Markiem Puchałą. Do roku 1981 nie miał stałej nazwy. Po dwóch latach działalności amatorskiej grupa w czerwcu 1983 roku wystartowała w Ogólnopolskim Turnieju Młodych Talentów, gdzie zajęła drugie miejsce (pierwszej nagrody nie przyznano), co umożliwiło jej znalezienie się pod menażerską opieką ZPR, a także nagranie dwóch - bardzo interesująych - singli: "Ogniowe strzelby" / "Śmielej" i "Jezu, jak się cieszę" / "O głowie". "Ogniowe strzelby" otrzymały nagrodę w konkursie III Programu PR, natomiast "Jezu, jak się cieszę" - zyskało miano sporego przeboju.

Mimo tego - i mimo udziału Klausa Mitffocha w trasie koncertowej Spear Of Destiny w 1983 roku - zespół nie zyskał przychylności mediów, czego główną przyczyną była niemiecka (celowo pisana z błędem) nazwa.

W roku 1984 Klaus Mitffoch nagrał (z gościnnym udziałem Wojciecha Konikiewicza - kbds) i wydał album zatytułowany po prostu "Klaus Mitffoch" - który dzięki swej świeżości, częstemu wychodzeniu poza tonacje w obrębie nowofalowo-punkowej faktury, wykorzystaniu elementów parodystyczno-kabaretowych, wreszcie gorzkim, czasamisarkastycznym tekstom stał sie nie tylko manifestem pokolenia połowy lat 80., lecz jedną z ważniejszych płyt w całych dziejach polskiego rocka - co symbolizowały zwycięstwa w ankiecie "Magazynu Muzycznego" wsród dziennikarzy na album trzydziestolecia i wśród czytelników "Tylko Rocka" na album lat 80. Szczególnym fragmentem "Klausa Mitffocha" było "Strzeż się tych miejsc", gdzie zespół bardzo umiejętnie i unikając zapożyczen wskrzesił ducha słynnego "Riders On The Storm" The Doors. Zresztą mimo że muzycy przyznawali się do fascynacji The Gang Of Four i Talking Heads udało im się zachować oryginalność. Album doczekał się aż czterech wydań: oryginalnego, okrojonego kasetowego (sic!), kompaktowego wzbogaconego o brakujące utwory z singli oraz... hiszpańskiego. Edycja hiszpaniska od oryginalnej polskiej różniła się tylko lepszą jakoscią okładki oraz wkładką z tekstami (nie tłumaczonymi na hiszpański).

Tuż po nagraniu "Klausa Mitffocha" i tuż przed planowanym występem w sierpniu 1984 na festiwalu Rock Na Wyspie we Wrocławiu grupa rozpadła się - jak to ujmował Janerka - "z powodów artystycznych".

Muzyk ów zaczął koncertować i nagrywać pod własnym nazwiskiem, natomiast o pozostałych członkach Klausa Mitffocha przez dwa lata było cicho. Zespół wrócił w 1986 roku pod nieco zmienioną nazwą - Klaus Mit Foch; oraz w zmienionym składzie - Puchała (dr, voc), Mrozik (g, voc), Zbigniew Kapturski (g, voc), Jacek Fedorowicz (bg), Paweł Chylinski (voc). Klaus Mit Foch zadebiutował na festiwalu Poza Kontrolą w Warszawie w 1987 roku, a wkrótce nagrał album "Mordoplan" (88). "Mordoplan" różnił się od "Klausa Mitffocha" niemal zimnofalowym obliczem, a poza tym był niewspółmiernie mniej przebojowy. Jednak takie utwory, jak "Chciałbym się rozpędzić", "Tife Tife" czy "Ostatnie wakacje" nie tylko robiły dobre wrażenie, ale nawet stawiały zespół w gronie najciekawszych polskich przedstawicieli nurtu zimna fala. Niestety, "Mordoplan" nie zainteresował publiczności - nie wyobrażającej sobie grupy bez Janerki - i w 1989 roku Klaus Mit Foch został rozwiązany.

Klausowi Mitffochowi i Lechowi Janerce poświecone są obszerne fragmenty filmu "Solidarność", nakręconego dla II programu telewizji BBC przez Bolesława Sulika, późniejszego przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Autor: LEG Leszek Gnoiński i Jan Skaradziński
"Encyklopedia Polskiego Rocka"
Strony 231 do 232